Omdat er ook minder leuke dingen zijn

life2

Groot dilemma. Er gebeuren pijnlijke en verdrietige dingen de afgelopen dagen en ik vind het verschrikkelijk om zoiets te delen. Vandaar dat jullie ook niet zoveel van me hoorde afgelopen dagen. Iets te ver uit m’n comfortzone, terwijl zoiets delen me vaak wel helpt. Het schrijven alleen al. En ja, m’n blog mag dan gaan over alle leuke en vrolijke dingetjes, maar ook dat wat mij op andere manieren bezig houdt. En dit houdt mij bezig, dag en nacht.

 

Want wat moet je doen als een hele goede vriendin elke dag voor haar leven moet strijden en jij niks kan doen? Als van verschillende kanten je twijfel over je diagnose gedeeld worden? En als je het gevoel hebt dat je hoofd de rest niet meer bij kan benen? Maar ook als zoiets als een vliegtuigramp zo dichtbij komt?

Moet je dan huilen, schreeuwen, gooien en slaan? Of maar gewoon doorgaan? Doorgaan met je leven en alles aan je voorbij laten gaan? Ik weet het niet, het is moeilijk een plekje te geven allemaal. Apart en samen een brok onzekerheid. Dat doorgaan is wat in deze samenleving wordt verwacht. Nee, dat wordt niet gezegd, maar wel verwacht. Niet zwelgen in zelfmedelijden, maar hop doorgaan. En dat is ook wat in mijn systeem is, dat wat mij misschien wel makkelijker afgaat dan stilstaan bij moeilijke dingen. Zo zit ik (maar ook een heleboel anderen) in elkaar. Kan heel positief zijn, maar in dit soort gevallen wordt het daardoor alleen maar moeilijker. Alsof je in een sneltrein zit en de haltes aan je voorbij vliegen.

 

Het voelt voor mezelf als een soort taboe dat ik doorbreek. M’n zwaktes laten zien, dat niet altijd alles heppie de peppie is, dat er ook gewoon verdrietige dingen zijn waarover gepraat mag worden. Want met praten kan zoiets veel beter een plekje krijgen.

Wat ik bijvoorbeeld heel mooi vind is dat het verdriet en alle andere gevoelens over de verschrikkelijke vliegtuigramp op veel manieren gedeeld wordt en heel Nederland meeleeft. Dit is dan natuurlijk wel iets heel groots, maar zoals sommige mensen al beweerden dat het maar debiel is dat er zoveel aandacht aan besteed wordt, omdat er genoeg rampen gebeuren, vind ik het echt wauw om te zien dat het grootste deel van de Nederlanders zich daar niks van aantrekt. Dit is voor óns onwijs erg en heftig, of je nou iemand bent verloren of niet, en daar mag om gerouwd worden.

 

Soms moet het gewoon een beetje anders, ons sneltrein leven omtoveren tot een stoptrein. Moet je je eigen principes doorbreken om je wat beter te voelen. Verdriet en woede mag er zijn, dat maakt ons leven juist menselijk. Hoe rot dat ook is.

4 thoughts on “Omdat er ook minder leuke dingen zijn

  1. Ik vind dat je dit heel mooi verwoord en geschreven hebt! Soms komt er even teveel op je bordje en is het juist goed om je “zwak” op te stellen! Dan lukt het even niet alleen.

    Knap dat je het deelt :)!



    30 juli 2014

    Dankjewel voor je lieve woorden! Heb er lang over zitten twijfelen, niet echt mijn ding, maar achteraf is het wel goed geweest. Zeker met jullie lieve reacties, waardeer ik heel erg :) Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge